Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar nog nooit heeft Oud & Nieuw in Nederland me niet teleurgesteld. Het begon allemaal toen ik in 2007 in Amsterdam kwam wonen. Met een grote groep vrienden gingen we eerst bij iemand thuis eten, optutten, en daarna in vol ornaat naar een gigantisch feest in de Passengers Terminal. Uiteraard wilden we om 00:00 binnen zijn voor het grande moment, maar aangezien we van 20:30 tot ver na middernacht in de RIJ hebben gestaan ging dat mooi niet door. In die rij was het overigens reuze gezellig, vol met mensen die onder de drugs zaten, kotsend, schreeuwend en ruzie makend aan het wachten waren. Super duper dolletjes..

Het jaar daarop ging ik naar Londen. Weer met vrienden, maar ALLES aan die reis ging mis. Niet alleen zaten we met 8 man in een appartement dat met z’n tweetjes al krap was geweest, we waren allemaal hartstikke blutte studenten die niets konden betalen en hebben dus feitelijk een week als zwervers rondgelopen. Echt plannen hadden we niet, “we komen vast wel een leuk feest tegen.” Ja ja, jong en naïef, of ronduit dom? “Het maakt me niet uit, als ik het vuurwerk maar kan zien” riep ik steeds. Je moet weten, ik ben dól op vuurwerk. Maar waar was ik om 00:00? In de metro. Weer tussen duizenden mensen. Weer geen reet gezien van vuurwerk of, I don’t know, iets leuks. Kortom, dat doen we dus niet meer.

“Misschien komt het doordat ik ook maar gewoon een oud wijf aan het worden ben, maar weet je, het hóeft voor mij ook allemaal niet zo meer.”

Er volgde nog een paar verschrikkelijke edities de jaren daarop, gewoon in Amsterdam, maar de sociale druk die op Oud & Nieuw ligt zorgt ervoor dat wat je ook doet, het bijna per definitie gaat tegenvallen. Enter: het buitenland. Of je nou naar de zon (hier bijvoorbeeld) of de kou gaat, zodra je in een stad bent die je toch niet kent, weet je ook niet wat je mist. Tenminste, als je niet met een grote groep bent die allemaal wat anders wil, zoals ik in Londen had. Maar na die traumatische edities vierde ik het in 2012 op Kaapverdische Eilanden, in 2013 op het eiland Phu Quoc in Vietnam, in 2014 in Rio de Janeiro (daar is de foto hierboven gemaakt), 2015 was ik op Koh Libong, een piepklein eiland in Thailand, en dit jaar wordt het de Filipijnen. Geen druk, geen fomo, geen kou – gewoon niets.

Misschien komt het doordat ik ook maar gewoon een oud wijf aan het worden ben, maar weet je, het hóeft voor mij ook allemaal niet zo meer. Dat hysterisch groots en meeslepend feesten omdat het zogenaamd moet. Vorig jaar zat ik zoals gezegd op een bijna verlaten eiland, en dan drink je een extra Gin Tonic en rol je uiterst ontspannen het nieuwe jaar in. Aan de andere kant, in Rio de Janeiro was het een WAANZINNIG groot feest en dat was óók fantastisch, maar de gemene deler is: als je niet weet wat je mist, mis je ook niets. Dus, doe het jezelf niet meer aan. De stress om op tijd kaartjes te hebben voor het juiste feest, kiezen tussen vriendengroepen, de kou, de ellende, alles. En ja, ik ben een zeikerd, maar neem van mij aan, O&N in het buitenland geeft je een vliegende start van een nieuw jaar – en daar is nog nooit iemand slechter van geworden.