Het is mijn grote stokpaardje geworden de afgelopen jaren: iedereen zou minstens één keer in zijn of haar leven een soloreis moeten maken. In je eentje op pad, zonder veiligheid van vriend, vriendin of geliefde. Waarom? Ik leg het je uit.

In de zomer van 2012 ging ik voor het eerst op reis, en ook voor het eerst in mijn eentje. Naar Mongolië (daar is de foto hierboven ook gemaakt), om een paardentrektocht te doen. Misschien niet het meest voor de hand liggende land, dat geef ik toe. Zeker niet voor iemand die nog nooit zo lang zo ver van huis was geweest. Voor iemand die nog nooit had gekampeerd, dat ook. Hoe dan ook, ik wilde al mijn hele leven heel graag naar Mongolië, maar ga maar eens iemand vinden die dat redelijk idiote plan ook wel zag zitten. In die tijd studeerde ik nog, en had de hele maand juli en augustus vrij. Dus daar ging ik. Backpack gekocht, ingepakt, op naar een avontuur waarvan ik totaal geen benul had wat ik ervan kon verwachten.

Na die drie weken Mongolië (die zowel de hel als de hemel waren, ik vertel erover in dit stuk, en in dit stuk) ging ik door naar China, Hong Kong, Nieuw-Zeeland, de Cook Islands en San Francisco. Die twee maanden waren een kantelpunt in mijn leven want geloof het of niet, daarvóór had ik helemaal niet zoveel met reizen. Vrienden en vriendinnen gingen backpacken in Azië of Zuid-Amerika, maar dat leek me allemaal maar veel gedoe. Het trok me totaal niet, dat gesleep met zo’n grote rugzak en slapen in gore hostels. Afijn, die tijden zijn voorbij, obviously.

Na die reis in 2012 volgden nog meer soloreizen, en elke keer weer kwam ik als herboren terug. Als een ander, beter, wijzer, rijker en blijer mens – vergeef me de kwijlerigheid. Als ik in mijn eentje in het buitenland ben overvalt me een geluksgevoel dat ik thuis in Amsterdam, of wanneer ik met bekenden op reis of vakantie ben, maar zelden ervaar. Er zijn duizend redenen op te noemen waarom soloreizen zo waardevol is, maar de belangrijkste is het volgende.

“WANNEER JE ALLEEN BENT, MOET JE ALLES ZELF BEPALEN, ERVAREN, VERWERKEN, VERGETEN, ONTHOUDEN.”

Wanneer je alleen bent, moet je alles zelf bepalen, ervaren, verwerken, vergeten, onthouden. Thuis in je veilige eigen stad ben je altijd met vrienden, collega’s, geliefden, familie. Tuurlijk heb je vast wel eens een avond alleen op de bank, maar nog steeds is iedereen slechts een telefoontje of appje van je verwijderd. Die veiligheid is heerlijk, maar wanneer je dat allemaal in één klap los moet laten leer je pas echt op eigen benen staan. Je bent zó op jezelf aangewezen, dat je jezelf veel beter leert kennen. En dit klinkt heel Eat Pray Love en dat is een draak van een film, maar het is niet anders te omschrijven.

Dus probeer het eens. Gewoon voor de lol. Je hoeft natuurlijk helemaal niet meteen in je eentje naar de rimboe van Bolivia (of Mongolië), je kunt ook makkelijker beginnen, lees hier maar hoe. En vergeet niet, als het écht niet bevalt pak je gewoon het eerste vliegtuig naar huis. En je weet wat ze zeggen: je kunt beter spijt hebben van die dingen die je wel hebt gedaan, dan die je niet hebt gedaan.