Wie mij op Instagram volgt (hier) ziet me met enige regelmaat naar een ver (en vaak zonnig) oord vliegen, voor werk. Vrij vaak komen er dan vragen wat ik dan voor werk doe, hoe ik zo vaak kan reizen, en wat ik daar eigenlijk allemaal doe. Welnu, een groot deel van mijn reisjes zijn persreizen. En dat zit zo.

Simpel gezegd, een persreis is niets meer dan een bedrijf dat pers uitnodigt om iets te bekijken. Beautymerken nodigen vaak beautyjournalisten uit om aanwezig te zijn bij lanceringen van nieuwe parfums, lippenstift of hele make-up lijnen. Automerken nodigen je uit om bij een bepaalde race te zijn, of om een paar dagen hun nieuwste auto te testen. Ik ben een paar keer mee geweest met champagnemerken (Moet & Chandon en Ruinart) om te zien waar en hoe de champagne gemaakt wordt, en om er genoeg van te proeven. Natuurlijk. Het gaat dan om de beleving van het merk, en geloof me als ik zeg dat je flink in de watten wordt gelegd. Want, het merk wil dat je zo positief mogelijk over hen gaat denken. Hoe objectief de stukken zijn die daaruit voortkomen kun je je afvragen, maar leuk is het wel.

En dan is er nog de persreis die door een land (of vliegtuigmaatschappij, of hotelketen) wordt georganiseerd, en daar heb ik het meest mee te maken. Zo ging ik ooit naar Thailand, op uitnodiging van het toerismebureau van Thailand, met een vergelijkbare constructie naar Peru, en op uitnodiging van airline Jet Airways naar India. Het uiteindelijke doel van zo’n reis is simpel: mooie verhalen en foto’s maken zodat zoveel mogelijk lezers ook naar dat land gaan. Er wordt dan een programma gemaakt aan de hand van de dingen in het land die ze willen pluggen, of meer onder de aandacht willen brengen. Mijn taak is dan om er zo goed mogelijk verslag van te doen, zodat jullie allemaal razend enthousiast worden en ook een ticket die kant op boeken. Vorig jaar vloog ik met Air Canada naar Toronto, omdat zij toen net een directe verbinding hadden met Schiphol. Dus ook daar; het promoten van de bestemming, zodat je (bij voorkeur met Air Canada) ook naar Toronto zal gaan.

“en als we allemaal akkoord zijn, mag ik mee op reis”

Hoe komen die landen of airliners dan bij mij terecht? Dat komt doordat al die bedrijven, of het nou landen of hotels of vliegtuigmaatschappijen zijn, een pr-bureau hebben dat ze vertegenwoordigd, of dat ze speciaal voor die reis inschakelen. En ik heb op mijn beurt weer goed contact met de verschillende pr-bureaus. Dus als zij een opdracht voor een persreis krijgen en ze op zoek gaan naar journalisten/bloggers die daar goed bij passen, is er kans dat ze mij benaderen. Vervolgens moet ik publicaties garanderen, dat betekent dat ik mijn opdrachtgevers mail (tijdschriften als Glamour en ELLE) om te kijken of zij een verhaal over die bestemming van me zouden willen hebben. If so, dan geef ik dat door aan het pr-bureau, zij aan de bestemming, en als we allemaal akkoord zijn, mag ik mee op reis. Soms mag ik mee op basis van mijn Instagram en deze website, dan gaat het regelen een stuk sneller want zit er niet nog een extra partij tussen en bepaal ik zelf hoeveel en wat voor publicaties ik kan leveren.

Een persreis is vaak niet langer dan een week, ook al ga je naar een verre bestemming als Peru of India. De samenstelling van de groep wisselt, maar vaak ken je de mensen met wie je op reis gaat niet. In Peru was ik met iemand van Elsevier en FD Persoonlijk, in Canada met onder andere iemand van de Telegraaf, en in India was ik met bloggers waaronder Jamie Li en Tess van Daelen. Die laatste twee kende ik al, maar dat is eerder uitzondering dan regel.

Tot slot wat veel gestelde vragen.

Wordt alles voor je betaald?

Ja, van vlucht en hotels tot eten en gidsen. Behalve privéaankopen als kleding, of drankjes die je buiten het programma doet (bijvoorbeeld na het diner zelf nog ergens aan de bar hangen) en de minibar.

Krijg je betaald voor zo’n reis?

Nee, in principe niet. Heel soms is er een ‘native fee’ beschikbaar, dan krijg je naast de geheel verzorgde reis ook nog een extra geldbedrag, maar dat is bij mij maar een paar keer voorgekomen. Het is natuurlijk fijn om extra geld te krijgen, maar tegelijkertijd ben je dan nóg minder onafhankelijk om te schrijven wat je zou willen en wordt zo’n reisartikel eigenlijk meer een advertorial.

Ga je altijd met een groep of ook wel eens alleen?

Meestal met een groep, maar soms kun je ook een privépersreis opzetten. In mijn ervaring regel je dan gewoon je eigen programma en kun je eventueel afspreken dat je achteraf bepaalde kosten declareert, en dat de organisatie dan enkel je ticket boekt. Maar over het algemeen zijn persreizen in groepsverband. Wat wel kan, en wat ik steeds vaker doe, is om te vragen of mijn ticket later terug geboekt kan worden. Dus dat je een week naar bestemming X gaat, maar dat ik dan nog een week of langer blijf. Die extra week is dan wel voor eigen rekening.

Ben je vrij om alles te schrijven?

Tja, dat is een lastige. Kijk, niemand gaat je opleggen wat je moet schrijven, maar het wordt stilzwijgend wel aangenomen dat je de airliner noemt (als dat de partij is die je uitnodigt), en dat je een positieve ervaring van het land weergeeft. Maar er zijn ook vaak genoeg dingen helemaal niet zo leuk aan het programma, en ik kies ervoor om die dan niet te benoemen. Dan moet je denken aan een activiteit waarvan ik weet dat mijn lezers die niet leuk vinden, een hotel dat sowieso buiten budget valt, of een dorp/streek/stad die niet aansluit bij mijn doelgroep. Maar over het algemeen ga ik alleen mee met reizen waarvan ik van tevoren al weet dat ik er over kan schrijven, dus dat levert niet vaak problemen op.

Zijn persreizen leuk?

Ja. Maar, er is wel degelijk een maar. Want vlak voordat ik vertrek zeggen mensen graag dingen als ‘fijne vakantie he Lies!’ tegen me, en dat vind ik altijd best irritant. Het ís namelijk geen vakantie. Je bent wel degelijk aan het werk. Geweldig leuk werk, maar ook geweldig leuk werk is werk. Ik ga niet op reis op een beetje te chillen, maar om een verhaal te maken voor een opdrachtgever die mij betaald om een stuk te schrijven. Dat betekent dat je veel aantekeningen moet maken, goed moet opletten en veel foto’s maakt. Tegelijkertijd ben je met mensen die je niet kent, en volg je een programma waar je zelf geen invloed op hebt. En dat is echt vermoeiender dan je denkt. Je bent veel en vaak aan het wachten, veel en lang onderweg van A naar B, een dagprogramma begint vroeg en eindigt laat, en voor jetlags is geen ruimte. Dus nee, het is geen vakantie, maar ja, het is een enorm voorrecht om dat te mogen doen en ik ben voor altijd dankbaar als ik weer een mail met uitnodiging voor een persreis in m’n mailbox zie rollen.

Nog meer vragen over dit onderwerp? Laat dan een reactie achter.