Toen ik afgelopen weekend in Madrid was kreeg ik een DM op Instagram: “Oh man, jouw leven af en toe”. Afkomstig van iemand die ik niet in het echte leven ken maar wel al een tijdje online volg, en op basis daarvan graag mag. “Vanaf hier lijkt het één grote vakantiespeeltuin soms” schreef hij, toen ik vertelde dat het in de praktijk allemaal reuze meevalt, dat leven van mij, al kan ik me voorstellen dat het er van de Instagrambuitenkant behoorlijk zonnig en vrolijk uit zal zien. Dit is natuurlijk een modern cliché geworden: trap niet in de immer gelukkige plaatjes op Instagram, dat lees en hoor je overal. Instagram is een plek voor hoogtepunten, heus soms wat dieptepunten, maar over het algemeen zit niemand erop te wachten om eindeloos te leuren met onze shit, en stralen we liever met onze successen – wat niet meer dan logisch is.

Maar toch zit dat me dwars, meer dan ik van tevoren dacht. Ik heb al dagen niets gepost en wil ook niet posten, maar natuurlijk open ik gedurende de dag wel duizend keer die domme app en zie dan steeds dat profiel van mij met al die vrolijke gelukkige foto’s – en het geeft me een ontzettend vervelend gevoel. Ik heb geen zin om in details te treden en ik vind het altijd rammend irritant als mensen vaag doen over wat er met ze is, maar snap nu wel waarom dat zo is, want vervelende dingen hou je liever voor jezelf en je dierbaren. Het komt erop neer dat er een soort idiote samenloop van omstandigheden bezig is, waarbij naast andere zaken die al langer een piekerbrei in mijn hoofd vormen, nu ook een echt alles verscheurend verdriet door het naderende verlies van de belangrijkste vrouw in mijn leven steeds dichterbij komt, met als resultaat dat ik vrij stuurloos door de dagen sukkel en nergens zin in heb. Ja in knuffelen met Disco, en in Netflixen op de bank.

“Liep ik daar, te jammeren dat ik het zooohooo mooohooooi vond.”

Maar niet in reisjes naar Madrid. Of Maastricht. Of Athene. Dat is allemaal heel ondankbaar en ik weet heus dat ik ontzettend blij moet zijn met mijn werk, maar als je je het liefst in je huis terugtrekt onder een dekentje op de bank is vrolijk doen voor een camera echt het allerlaatste waar je op zit te wachten, kan ik je vertellen. Ik ben totaal emotioneel incontinent en moet van de meest idiote dingen huilen, en vooral van dingen die mooi of lief zijn. Dit weekend liepen we in het Park Retiro in Madrid waar een groepje senioren tekenles kreeg, waar kindertjes leerden skeeleren en fietsen, waar overal prachtige muziek werd gespeeld en waar een poes liep met een hartje in zijn of haar vacht. Liep ik daar, te jammeren dat ik het zooohooo mooohooooi vond.

Of vorige week, toen de redactie van LindaNieuws me een reep chocolade opstuurde omdat ze het zo zielig voor me vonden dat mijn MacBook was gestolen (dat ook nog trouwens). Echt ik zat ademloos naar die reep te kijken en werd overmand door emoties omdat ik het zó onvoorstelbaar lief vond. Of maandag, toen ik op Twitter vroeg of iemand nog vrolijk makende films wist, en dat daar Maaike was die een máp aanmaakte op iCloud om daar alle poezenfoto’s in te doen ze heeft, en die met mij te delen. Omdat poezen me vrolijk maken. Echt ik knapte uit elkaar van emoties, en nog steeds. Mensen zijn zo lief, kúnnen zo lief zijn. Het is gek hoe echt verdriet met echte liefde samengaat, hoe je merkt dat je vrienden, vriendinnen en familie zich zorgen om je maken, hoe ze voor je zorgen, hoe er eigenlijk veel meer liefde in de wereld is dan je op dat soort momenten denkt, omdat je zelf zo somber bent. Dat gevoelens van eenzaamheid verdrongen worden door de overweldigende liefde van mijn beste vriendinnen, van mijn vader, van mijn zusje. En van Disco natuurlijk, al wil die vooral dat ik haar eten geef. Je hebt de dood nodig om het leven te waarderen en te begrijpen, en je hebt verdriet nodig om te zien waar vreugde is en wie goed voor je zijn en wie niet – maar het is ronduit kut dat die contrasten nodig zijn.

“Het lucht me op, om niet een stom toneelstuk op te hoeven voeren.”

De vorige keer dat ik een emotioneel stuk plaatste hier was er een of andere oetlul die het nodig vond om mijn zielenroerselen weg te zetten als “oestrogeneuzel”, en misschien komt dit ook zo over. Als cryptisch gezeur om aandacht, als ‘vertel wat er is of hou gewoon je mond’, of als weet ik veel wat. Maar schrijven helpt me, ik deel al zo lang mijn leven online dat dat een soort behoefte is geworden, ik voel me de hele tijd opgelaten over het feit dat ik niets anders kan plaatsen dan foto’s of Stories van Disco, en dat ik gewoon niet zo’n zin heb in m’n best doen op andere foto’s, en bovendien is dit nog altijd mijn website en bepaal ik wat ik daarop publiceer. En het lucht me op, om niet een stom toneelstuk op te hoeven voeren.

Om af te sluiten met iets waar je ook nog wat aan hebt, want daar is deze site voor, even het advies om extra lief te zijn voor de mensen die je lief hebt. Zeg je wel vaak genoeg ‘ik hou van je’? Verras je dierbaren eens met iets leuks, stuur iemand een kaartje, koop een bloemetje, biedt aan om te koken, of weet ik veel, maar maak de wereld liever en mooier. En bel je vaak genoeg met je oma? Of opa? Tante? Vader? Moeder? Wie dan ook? Zijn belangrijke dingen die er soms bij in kunnen schieten, maar neem er nu dus maar even de tijd voor. Dat was het. Geen zorgen hoor, ik spring niet uit een raam en heb genoeg leuks om naar uit te kijken, maar het was even tijd voor wat real talk. Ik voel me ontzettend kwetsbaar maar ik weet ook dat kwetsbaarheid verdwijnt zodra je het toont, dus misschien is dat wel de echte reden dat ik dit schrijf en deel.

Liefs van mij (en Disco).

img_2868