Kirsten ging voor het eerst alleen op roadtrip en dat ging zo
Kirsten Zijderveld
door Kirsten Zijderveld
Soloreizen

Kirsten ging voor het eerst alleen op roadtrip en dat ging zo

Het was op een oersaaie maandagochtend dat ik besloot twee weken later in de auto te stappen en naar Frankrijk te rijden. In m’n eentje. Ik had een paar vrije dagen in m’n agenda ontdekt en toen besloot ik die in te vullen met iets dat ik al langer wilde: in de auto stappen en wegrijden.

De keuze voor Frankrijk was eigenlijk snel gemaakt. Als kind bracht ik er bijna al m’n vakanties door, voornamelijk in het zuiden, en vanaf dat ik een jaar of zestien was ben ik vooral met het vliegtuig naar andere bestemmingen geweest. Het idee om weer eens terug te gaan naar Frankrijk met de auto had ik al langer en daarnaast is het ook gewoon niet al te ver rijden.

Goed om mee te beginnen dacht ik zo, want in m’n eentje een roadtrip maken had ik nog nooit gedaan. Een andere reden om het te doen was dat ik het me als de ultieme vrijheid voorstelde: op je gemak van plek naar plek rijden met (hopelijk) de zon op je gezicht, meezingen met je eigen muziek, zelf bepalen waar je heen gaat en hoe lang je er blijft, dat gevoel leek me heel machtig.

Ik moet toegeven dat ik het ook spannend vond om te gaan. Wat als ik autopech zou krijgen en moederziel alleen langs een plattelandsweggetje zou komen te staan? Wat als ik totaal niet zou kunnen genieten in m’n eentje? Ondanks die gedachten en meningen van allerlei mensen om me heen, besloot ik te gaan. Hoe dan ook zou ik hierna een ervaring rijker zijn. Bovendien was het voordeel van alleen gaan dat ik op élk moment terug naar huis zou kunnen gaan als ik er genoeg van zou hebben.

De avond voor vertrek boekte ik m’n eerste overnachting op ruim drie uur rijden van huis. Zo deed ik dat het hele weekend: de avond van tevoren pas bepalen wat ik de dag erna ging doen. Een heerlijk gevoel. De ochtend van vertrek gooide ik wat kleding en een stapel boeken achterin de auto – ik dacht veel momenten te gaan hebben waarop ik ‘tijd over’ zou hebben, maar dat is dus mooi niet gebeurd. En daar ging ik. Met de muziek van mijn Franse playlist (ach man, ik vind de muziek van Stromae zo heerlijk) op de achtergrond reed ik weg.

“Op mijn tijd in Valencia na ben ik nog nooit écht alleen weg geweest, dus ik zou heus wel gaan voelen dat ik nu op mezelf aangewezen was.”

En die roadtrip was eigenlijk grotendeels wat ik ervan gehoopt had. Ondanks alle voorspelde regen had ik mooi drie dagen lang de zon op m’n gezicht, en als iets me op voorhand al blij kan maken is dat het wel. Verder had ik niet veel nodig; ik vond het heerlijk om in de auto te zitten en van plek naar plek te rijden, even te stoppen, rond te lopen en te kijken, foto’s te maken en weer verder te gaan. Nooit had ik vroeger gedacht dat ik zo kon genieten van natuur, maar echt: de Noord-Franse kust is prachtig.

Natuurlijk had ik aan zien komen dat er momenten zouden zijn waarop ik het allemaal even wat minder leuk zou vinden. Waarop ik me zou afvragen waarom ik dit zo nodig wilde. Op mijn tijd in Valencia na ben ik nog nooit écht alleen weg geweest, dus ik zou heus wel gaan voelen dat ik nu op mezelf aangewezen was. Die momenten waren er vooral aan het einde van de middag, als ik moe begon te worden, op m’n hotelbed zat en ineens weer besefte dat ik echt alleen was.

Zo hard als ik daar overdag van genoot, zo stom vond ik het ’s avonds. Dan was ik het even spuugzat om alle mooie dingen die ik had meegemaakt (prachtige uitzichten, de beste croissant ooit, ontmoeting met een kat) niet te kunnen delen. En hoewel ik eten op reis normaal gesproken één van de leukste dingen vind – en na het ontbijt al bedenk wat we ’s avonds kunnen gaan eten – keek ik nu meer uit naar de volgende ochtend, als ik weer in m’n auto kon stappen.

Het onvermijdelijke alleen uit eten is trouwens wél gebeurd. Ik had me op deze site goed ingelezen hoe ik dat zou gaan aanpakken, want Liesbeth heeft daar natuurlijk veel meer ervaring mee (ja, ik heb ook een boek meegenomen). En weet je? Ik kon er nog van genieten ook. Soms moet je dingen maar gewoon doen, en niet nadenken over wat andere mensen zullen denken als ze je zien zitten. Dat zeg ik dan maar even nóg een keer tegen mezelf.

Of ik nog een keer in m’n eentje weg zou willen? Zeker weten. De mindere momenten vallen in het niet bij al het mooie dat ik heb meegemaakt. In welke vorm (roadtrip, stedentrip of backpacken) weet ik nog niet precies, maar het smaakt in ieder geval naar meer. Zoals Liesbeth eerder al schreef ben je als je alleen reist zo op jezelf aangewezen, dat je jezelf beter leert kennen. En dat is echt zo: je voelt meer dan ooit waar jíj blij van wordt (of juist niet) en wat je belangrijk vindt op dat moment.

En dat gevoel werkt verslavend. Het mooie is ook: je hoeft echt niet per se vijf maanden te gaan backpacken in Azië om dat gevoel te ervaren, dat kan om te beginnen ook gewoon een paar dagen zoals ik, op een paar uur rijden van huis.

(Als je meer foto’s van deze roadtrip wilt zien, kijk dan ff op Instagram: @kirstenzijderveld)

k4

k3

k2

k1

Kirsten Zijderveld
door Kirsten Zijderveld

1 Comment

  • Ida
    29.10. 2017 5:03 am

    Klinkt heerlijk!

Leave a Reply