horvath-mark-487628
Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh
Op reis met Ida

Wanneer je na máánden reizen hartstikke reismoe bent

Mensen zijn vaak een beetje teleurgesteld wanneer ze me vragen of deze reis een levenslange droom van me in vervulling laat gaan. “Nee, niet echt. Ik bedacht iets meer dan een jaar voor we gingen dat ik wel op reis wilde, toen zijn we gaan sparen en toen zijn we gegaan.” Ook ben ik geen typische reiziger: Dingen waar reizigers op kicken, zoals routes uitzetten, je weg vinden op een druk station, verdwalen in een nieuwe stad of jezelf weten te redden wanneer je al je aansluitingen gaat missen, wekken bij mij alleen irritatie of zelfs paniek op. Ik laat dit dan ook graag over aan mijn vriend, die meer ervaring heeft en dit wel oprecht leuk vindt (en een ontzettend goed gevoel voor richting heeft, terwijl ik na bijna tien jaar nog steeds verdwaal in Utrecht). Hij was al, vaak in zijn eentje, naar landen gereisd als Argentinië, Peru, Vietnam en Costa Rica en ik was nog nooit buiten Europa geweest. Ik nooit langer dan drie weken, hij vier. Voor hem waren Mongolië en India een grote wens op deze reis, gezien dit wel een beetje ultieme uitdagingen zijn voor de reisfanaat. Hoe fantastisch deze landen ook waren, ze slurpten ook een gigantisch deel van onze energie op.

Reizen is niet hetzelfde als op vakantie gaan en iedereen die een paar maanden in het buitenland heeft rondgelopen kan dat beamen. Natuurlijk ben je dankbaar voor de prachtige uitzichten, de eindeloze avonden, de onverwachte avonturen en krijg je de meest exotische borden eten voor gezet, maar je hebt tussendoor wel elf uur uur in een volgepakte bus gezeten tussen mensen die nog nooit een douche van dichtbij hebben gezien en steeds proberen hun hand op je knie te leggen, terwijl je over een stuk land raast dat zo veel kuilen en scherpe afgronden bezit dat je voor het eerst in je leven een schietgebedje zegt. Er gaat veel mis. Treinen komen niet opdagen, hostels zijn overboekt of hebben een zielig pisstraaltje als douche nadat jij al zeker vijf dagen geen stromend water hebt gezien. Mensen sturen je de verkeerde richting in, liegen tegen je, zetten je enorm af of gaan er vandoor met je spullen. Door een kleine calculatie fout dreig je een paar honderd euro kwijt te zijn aan een vliegticket dat je niet kan gebruiken of stuurt een super competente vliegtuigmaatschappij je een mail dat je vlucht van de volgende ochtend is gecanceld, terwijl dat uiteindelijk helemaal niet waar blijkt te zijn. Mensen thuis vinden dat je niet moet zeuren want je bent wel lekker op reis en zij zijn aan het werk, en dus klaag je maar tegen elkaar over hoe moe je bent. En moe ben je. Reismoe heet dat heel mooi.

“Reizen is niet hetzelfde als op vakantie gaan en iedereen die een paar maanden in het buitenland heeft rondgelopen kan dat beamen.”

Als tegenhanger stond Bali op mijn lijstje. De twee weken rond kerst en oud en nieuw even op dezelfde plek blijven in Cangu en genieten van het rustige leven, na negen maanden nomaden bestaan. Heel de wereld en diens oma is al naar dit verwesterde eiland geweest én met een reden: Bali is fijn, Bali is mooi, ze is relaxed, het eten is lekker en er is een overvloed aan strand, zee en zwembad. Als je van gezond eten houdt en net als ik nog net even iets meer van al het eten, dan kan je hier je hart ophalen. Kleurrijke smoothie bowls, avocado toast met een gepocheerd eitje, nasi goreng, saté, knapperige babi gouling (varkensvlees), passievrucht ijs en van die vegan, alles vrije gebakjes.. Alles smaakte even lekker. Met kerst gingen we voor het eerst in tijden luxe uit eten in een Frans restaurant, dankzij het kerstcadeau van mijn ouders en stond er naast me in een emmer ijs een fles sauvignon blanc die ik meer had gemist dan mijn kat (Grapje, natuurlijk). Oudejaarsavond brachten we per toeval ook door in een Franse bar, waarna we doorreden naar onze stamkroeg aan het strand, waar deze opa en oma sinds nog langere tijd op de dansvloer stonden. Ik had even geen zin in bier dus Jens kwam terug van de bar met een Smirnoff Ice en ik waande me eventjes dertien. We kwamen onze huisgenoten nog tegen en hebben drie keer afgeteld naar het nieuwe jaar, wat wel weer laat zien hoeveel toeristen er waren, wiens telefoon niet helemaal goed op de Balinese klok was afgesteld. Er was vuurwerk op het strand en op de weg terug namen wij een nieuwjaarsduik in het zwembad naast onze Airbnb. Uitkateren op nieuwjaarsdag in de zomerse zon met een charcoal broodje met pulled pork kan ik iedereen aanraden. We aten veel, we lazen veel en we keken films op de dvd speler in onze gedeelde woonkamer. We maakten ontbijt in de keuken en af en toe kookten we. Iedere dag knuffelde ik even met de twee huiskatten en af en toe draaide we een wasje.

Het lijkt wel alsof een beetje van thuis nog wel het fijnste kan zijn als je zo ver weg bent.

Lees hier de vorige columns van Ida

Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh

Leave a Reply