Welkom in Delhi, het échte India
Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh
Op reis met Ida

Welkom in Delhi, het échte India

In steden waar andere mensen zo snel mogelijk weer weg gaan, verblijven wij gemiddeld twaalf dagen blijkt. Zo ook in Delhi. De meest chaotische stad die ik ooit heb meegemaakt. Na ons India light verblijf in Rishikesh en Dharamsala werden we nu middenin het echte Indiase leven gegooid. En daar moesten we best een beetje aan wennen. Het is er druk, heet en smerig. Overal ligt vuilnis te rotten, het stinkt op zo veel plaatsen naar urine dat je meteen geen honger meer hebt en het drukke verkeer, en dus de uitlaatgassen zijn alom aanwezig. Auto’s en motoren houden amper rekening met jou en elkaar, en oversteken is een taak waar je je volle concentratie bij nodig hebt. En dan is er de armoede. India is een land van extremen en in Delhi is dit heel goed zichtbaar. Als je naar een winkelcentrum loopt met dure winkels, blazende airco en kleurige borden van McDonald’s en Dunkin Donuts loop je voorbij talloze mensen die op straat leven. Ze eten, drinken, spelen en slapen op smalle stoepjes tussen twee wegen in, aan de randen van parken, achter bushokjes en op pleinen. Ze lopen op blote voeten, zijn vies van zand, zweet en smerigheid en houden aldoor hun hand op. Kleine kinderen duiken op je af zodra je de hoek om komt en gaan aan je armen of benen hangen. Je ziet soms de luizen over hun hoofd lopen en ze zijn allemaal duidelijk ondervoed. Ik kan en wil niet onder woorden brengen hoe je je hierdoor voelt. Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het went. En dat is meteen het bizarre. Natuurlijk zijn wij een geliefd doelwit omdat wij overduidelijk toeristen zijn, maar ook op Indiase mensen stappen ze af en die negeren hen volkomen. Ik weet niet wat het met je doet als je opgroeit in een land en stad als deze, maar ik kan de houding van de inwoners alleen maar omschrijven als onverschillig.

Ik weet niet wat het met je doet als je opgroeit in een land en stad als deze, maar ik kan de houding van de inwoners alleen maar omschrijven als onverschillig.

Onze rit naar Delhi vanuit Dharamsala was een slapeloze nacht waarin ik zo ziek was dat ik uitkeek naar een rustige start. Maar daar dacht ons party hostel anders over dus gingen we na twee wederom slapeloze nachten naar een ander hostel. Het was nieuw, nog volop in verbouwing, maar ontzettend gezellig. Met vriendelijke jongens die ons hielpen met van alles en waarvan er eentje ons gratis een rondleiding gaf door de stad, samen met twee Duitse meisjes. We leerden in de tien dagen daar een heel ander Delhi kennen. Het prachtige oude fort met een vrolijk roze bruggetje, de drukke marktstraatjes in het oude centrum, de hippe wijk Hauz Khas waar je uit kan gaan tot je voeten in coma gedanst zijn en rustige grote parken waar mensen op zondag cricket spelen en waar je zomaar fotogenieke tombes en monumenten tegen komt. We bezochten het Gandhi museum, de lotustempel die open staat voor mensen van elk geloof en de statige Gurudwara Bangla Sahib tempel van de sikhs. Die laatste hoort nu bij de mooiste plekjes die ik ooit heb gezien. De zon ging onder boven het water terwijl haar licht achter ons de gouden koepel van de tempel in vuur en vlam zette.

Uiteraard waren er ook minder leuke dingen. De eerste keer dat we dichtbij het beroemde Rode Fort kwamen regende het onophoudelijk, de tweede keer hadden wij (slechte toeristen als we zijn) niet door dat hij gesloten was op maanden en de derde keer dat we voor de deur stonden was hij gesloten wegens een feestdag. Dan maar niet. Ik heb twee dagen plat gelegen door de beruchte Delhi Belly en toen we op het treinstation waren om naar Agra, en dus de Taj Mahal te gaan, schreeuwde de man achter het loket naar me toen ik hem twee keer niet verstond en hebben we uiteindelijk onze dagtrip gemist omdat de trein na een paar uur nog niet op was komen dagen. Ondertussen hadden we uitzicht op een vrouw die op het perron zat te plassen. Welkom in India.

Lees hier alle vorige columns van Ida

Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh

2 Comments

  • Anne
    27.11. 2017 6:02 pm

    Dansen tot je voeten in coma zijn 💕

  • Yvette
    29.11. 2017 8:30 am

    Mooie column!! Ik ben er net geweest en het beschrijft heel goed ook mijn gevoel bij Delhi (al was ik er idd korter)…. Hopelijk snel weer een nieuwe column! 🙂

Leave a Reply