screen-shot-2018-03-12-at-11-10-22
Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh
Op reis met Ida

Aan alles komt een eind, we zijn weer thuis

Ik ben weer thuis. Ik ben weer in Utrecht. En ik stel het schrijven van deze laatste column al een tijdje uit. Want deze columns zijn mijn dagboek geworden. Hoe ik, naast het nemen van foto’s, deze reis bij me houd, gaande houd. Als de laatste column is geschreven, dan is het dus echt voorbij. Dan is dit vrije en fijne jaar voorbij.

Er is een heel mooi versje van Lars van der Werf dat zegt dat je jezelf wel kan gaan zoeken op reis, maar dat je tevergeefs zoekt, want je neemt jezelf al lang mee. Dit is zó waar. Je gaat jezelf niet ontdekken op reis, je hebt alleen onnoemelijk veel tijd om na te denken. Over wat jij belangrijk vindt, waar je blij van wordt, waar je energie van krijgt en ook wat je liever achter je laat. Je kan spannende dingen uitproberen, prachtige plaatsen zien die op je netvlies gebrand staan, hebt eindelijk de tijd om al die mooie boeken te lezen en kan er zomaar voor kiezen om een week lang op het strand te blijven liggen en lekker eten te eten. De tijd staat even stil en is helemaal van jou. Dat is wat reizen je geeft. Ik heb vijftien landen bezocht, in 26 treinen en 32 bussen gezeten, elf vluchten genomen en vijf boten, met een hele hoop riksja’s, taxi’s, busjes, motoren en scooters gereden en eindeloze kilometers gewandeld en gezwommen. Ik had de tijd.

Ik heb nagedacht over dingen die ik eerder liever weg stopte, ik heb gedroomd over wat ik allemaal wil gaan doen en ik heb plannen gemaakt met Jens. Bedacht hoe wij onze tijd na de reis samen vorm willen gaan geven. Ik heb samen gereisd met hem, tien maanden lang, en we hebben dat overleefd. De vader van een goede vriendin heeft ook ooit gereisd met zijn vrouw en gaf ons de tip dat het soms heel erg gezond is om elkaar even te negeren. Gouden tip zeg ik je. Natuurlijk ga je je ergeren aan elkaar, maar je leert dat niet elk conflict de moeite waard is om aan te gaan. Vooraf zeiden veel mensen dat we door deze reis waarschijnlijk dichter naar elkaar toe zouden groeien, maar ik vind juist dat we zo goed hebben geleerd om zo dicht naast elkaar, onszelf te blijven. Je leert vertrouwen op elkaar, maar ook op jezelf. En de twee weken dat Jens naar een meditatiecentrum ging en ik in mijn uppie in India overbleef heeft me meer doen groeien dan die zes maanden daarvoor.

“Je leert vertrouwen op elkaar, maar ook op jezelf.”

Als ik zonder Jens was gaan reizen had mijn reis er heel anders uitgezien. Dan was ik waarschijnlijk wat korter gaan reizen, iets luxer misschien, had ik nog meer leuke koffie- en eettentjes van binnen gezien, had ik wat vaker een kookcursus gedaan en had ik nooit twee slaapbussen genomen en was ik daar niet zo ziek van geworden. Maar dan had ik ook niet in talloze bussen gezeten die me over afgronden lieten bungelen en me de lucht in katapulteerde als er een kuil in de weg zat (lees: vaak). Ik had niet aan de meest fantastische treinreis deelgenomen die me al dromend en lezend door Rusland en Mongolië voerde en ik was waarschijnlijk niet naar India gegaan, een land dat me meer heeft uitgedaagd dan welke andere dan ook. Ik had niet acht uur door de bergen gehiked in China, Ik had niet met zijn neef, diens vriendin en een hele groep van hun Chinese vrienden rivierkreeftjes zitten eten en talloze enge dingen geprobeerd zoals duizend jaar oude eieren, hanenpootjes en slakken. Ik zou hopeloos verdwaald zijn in elk land en elke stad en ik had niet zo ontspannen achter hem aan kunnen hobbelen als ik weer eens een leuk restaurant of mooi uitzichtpunt op Instagram of Pinterest had gevonden.

Ik had niet gekampeerd in het midden van een lege woestijn, met een motor door rivieren gewaad, over gladde mossige paadjes mijn weg naar de top van een berg gevonden, door een jungle getrokken omringd door tijgers en neushoorns, was niet gaan kayakakken en surfen, was niet met oud en nieuw gaan skinny dippen in een zwembad en ik had met niemand mijn frustratie kunnen delen na de honderdduizendste keer op de foto te zijn gegaan met Chinezen en Indiërs die je baby’s in de armen drukken of bijna hun tong in je oor stoppen. Ik had kortom, deze reis niet gemaakt, en dat zou eeuwig zonde zijn want deze dingen maakten de reis nou juist zo fantastisch. Ik wilde op het einde naar huis en ik vind het fijn om thuis te zijn. Om mijn familie en vrienden weer te zien, met mijn katten te knuffelen en weer eens een fatsoenlijke douche te kunnen nemen. Maar deze reis, onze reis, pakt niemand me ooit meer af.

Lees alle columns van Ida hier terug. 

Ida van der Burgh
door Ida van der Burgh

3 Comments

  • Mirjam.
    15.03. 2018 3:20 pm

    Hoi Ida,
    Ik heb erg van je verhalen genoten, jammer dat er nu een einde aan gekomen is. Ik hoop nog eens ergens wat van je te lezen!

  • Anna
    15.03. 2018 9:49 pm

    Mooi! Een prachtige afsluiting van je columns. Ze waren allemaal heel leuk om te lezen!

  • Yvette
    15.03. 2018 10:39 pm

    Wauw, mooi om te lezen! Ik ga je columns ook missen. Door met jou mee te leven voelde ik me soms ook een beetje op reis! 🙂 Nu op naar nieuwe mooie avonturen!

Leave a Reply