Siargao Filipijnen beach
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Wat ik heb geleerd van de Filipijnen

Zo. Inmiddels ben ik een volle week terug in Amsterdam en zoals altijd lijkt de net gemaakte reis alweer lichtjaren geleden. Vind het altijd gek hoe dat werkt; al na één dag op reis lijkt Nederland niet meer te bestaan, maar wanneer je eenmaal weer op Schiphol terugkomt heb je al direct het gevoel nooit weg geweest te zijn. Mede door de kou en jetlag heb ik eigenlijk de hele week een beetje gekwakkeld met een halve griep, maar inmiddels weer helemaal het mannetje. En dat is maar goed ook, want jullie hebben nog een hoop artikelen van me tegoed.

De afgelopen week hoorde ik vaak de vraag: “en, hoe was het? Ik kreeg een beetje een dubbel gevoel door je verhalen en foto’s.” En dat klopt natuurlijk ook. Daar hebben we het hier al over gehad dus hoeft allemaal niet herhaald te worden. Maar los daarvan was het gewoon in z’n geheel een rare reis. Ik ging al van huis met een paar vervelende zorgen aan m’n kop, had de eerste nachten in Manila de ergste jetlag óóit, en eigenlijk kwam een paar dagen later al het slecht nieuws bericht. In combinatie met nog een paar andere dierbaren die door een moeilijke tijd gingen en de eindeloze stroom water die de laatste weken uit de lucht kwam had ik het vaak moeilijk om er nog een beetje lol in te hebben. “Kop op Lies, je bent mooi wel in de Filipijnen hoor” sprak ik mezelf moedig toe, maar als er dan weer iets mis ging (eindeloze vertraging, geen wifi, geen stroom, you name it) zakte de moed me weer volledig in de schoenen.

We hadden afgesproken dat we hier niet zweverig zouden zijn (lees maar), maar daar ga ik nu even niet aan ontkomen. Want elke reis is voor mij een soort therapie, waarin ik weer meer leer over wie ik ben, wat ik doe en wat ik wil. Meestal komen die inzichten doordat ik tijdens reizen 80% van de tijd extreem gelukkig zit te zijn, maar deze keer kwamen de inzichten doordat het precies andersom was. Wat ik in ieder geval heb geleerd is het volgende:

Les 1
Ik heb een ontzettende prinses op de erwt als het op slecht weer aankomt. Of beter, mijn humeur is enorm afhankelijk van het weer. Een dagje regen kan ik aan, twee ook nog wel, maar twee wéken storm op tropische eilanden zorgt ervoor dat ik minstens zo depressief word als de lucht. Les voor de volgende keer: meteen rechtsomkeert maken, ook al had ik m’n vervolgvluchten al geboekt, en daar gaan waar de zon wél schijnt.

Les 2
Fysiek aan de andere kant van de wereld zitten betekent niet dat dat mentaal ook zo is. Zorgen, verdriet en vreugd zitten allemaal in je hoofd, ze worden misschien opgewekt door je directe omgeving, maar uiteindelijk gebeurt het in je kop. Dus als je je lichaam 10.000 kilometer verplaatst, wil dat niet zeggen dat je hoofd ook mee gaat. Er speelden teveel ingewikkelde zaken thuis, waardoor m’n lichaam nog zo goed op Filipijnse stranden kon liggen, m’n hoofd zat muurvast in Amsterdam. En dat zorgt ervoor dat je directe omgeving steevast bekeken wordt door dat hoofd vol zorgen, wat een wazig en troebel beeld oplevert.

“Je ervaring en mening over een land wordt niet altijd direct veroorzaakt door dat land”

Les 3
Je ervaring en mening over een land wordt niet altijd direct veroorzaakt door dat land, om hierboven genoemde reden. Nadat ik vorig jaar een fantastische reis heb gemaakt door Sri Lanka kan ik niet uitgepraat raken over dat land. Alles ging toen goed, ik had goed weer, was zorgeloos gelukkig, het ging me voor de wind. Als ik mensen spreek die ook in de Filipijnen zijn geweest krijg ik steevast lyrische verhalen, terwijl de mijne gematigd positief zijn. In mijn geval heeft dat geen bal met de Filipijnen te maken, maar door die wazige en troebele bril. Andersom kun je in een verschrikkelijke stad zijn, maar wel geweldig leuke mensen om je heen hebben en je daardoor kostelijk vermaken. Uiteindelijk is een mooi land of indrukwekkende stad slechts het decor, je moet zelf het podium vullen.

Dat gezegd hebbende, ik kan de Filipijnen wel nog steeds heel erg aanraden, omdat ik bewust ben van mijn bril. Dus als je mijn verhalen hebt gelezen en daardoor twijfelt (zoals een lezer me mailde), zet die twijfel weg, boek dat ticket, en ga. Het is écht een geweldig land, met het mooiste natuurschoon dat ik ooit zag. De komende dagen komen er zoals gezegd nog meer stukken over de Filipijnen met praktische tips, dus voor wie inderdaad gaat, hou het in de gaten.

Oke lieve vrienden, dat was ‘m voor nu. Maar, de volgende reis staat alweer in de startblokken…

Lees hier alle stukken over de Filipijnen

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

1 Comment

  • Rianne
    27.01. 2017 4:42 pm

    Wat een eerlijk stuk! Ik was wel wat aan het twijfelen maar heb nog steeds erg veel zin om te gaan. 6 weken ultiem relaxen. (Als de ferry varen en het droog is 😉 haha)
    Kijk uit naar je volgende artikelen!

Leave a Reply