Wat ik allemaal heb geleerd van mijn persreis met Lush
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Wat ik allemaal heb geleerd van mijn persreis met Lush

Zo ergens begin augustus, ik zat met m’n poezen in m’n Zweedse poezenparadijs, kwam er een mailtje met het verzoek of ik samen met Lush naar Manchester wilde voor de Lush Showcase. Ik had geen idee wat die showcase was en ook de website bleef nog best lang vaag, het was iets met innovatie, en lezingen, en Lush-dingen, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik óók niet zo bekend was met Lush. Dus ik twijfelde. Maar iemand die ik ken was er vorig jaar geweest en vertelde me dat het super leuk was én dat ze er ‘helemaal activistisch’ van terug gekomen was, en dat leek me wel wat. Dus daar ging ik, met Lush naar Manchester.

Om toch even kort uit te leggen wat het was: Lush organiseerde een showcase, waarin ze niet alleen nieuwe producten demonstreerden, maar ook en vooral ruimte gaven voor alles wat zij belangrijk vinden. Ook dit wist ik niet, maar Lush is zo mogelijk één van de meest ethische bedrijven die er zijn en ze doen er alles aan om hun producten op een zo duurzame en ecologisch verantwoorde manier te maken, verspreiden en verkopen. Eigenlijk was die showcase één grote Lush-wereld, met ontelbaar veel bath bombs, duizenden mensen in alle kleuren, vormen, maten en smaken (zie de foto bovenaan dit artikel), en heel veel lezingen, panel talks, interviews en think tanks waarin dieper werd ingegaan op hoe we de wereld beter kunnen maken.

Zo was ik aanwezig bij een gesprek met als titel Beauty in the age of Instagram. In een klein zaaltje werd een discussie gevoerd onder leiding van Umber Ghauri, Kelechi Okafor en Jay Fletcher, die me flink aan het denken heeft gezet. Het ging onder andere over representatie en diversiteit in traditionele media enerzijds en social media anderzijds. Als witte vrouw denk je daar misschien niet zo over na omdat de meeste mensen op prominente plekken in de media wit zijn, maar precies dat is dus best wel een probleem. In de zaal zat bijvoorbeeld Lovette Jallow, activist en schrijver van het allereerste beautyboek voor donkere vrouwen (Black Vogue), wat pas een paar jaar geleden uitkwam. Daarvoor was er dus niets. En ook Kelechi (oa actrice) vertelde dat zij vaak genoeg op de set komt en dat de visagie dan geen producten voor haar kleur en huidtype hebben. Dingen waar ik me echt nooit maar een seconde zorgen over hoef te maken.

‘Wit privilege betekent niet dat jij geen problemen hebt in je leven, het betekent dat je huidskleur in ieder geval niet de réden is van die problemen.’

Dat hoef ik allemaal mezelf niet per se kwalijk te nemen, maar wat ik mezelf wel kwalijk neem, of wat op z’n minst opmerkzaam is, is dat ook mijn wereld overwegend wit is. Mijn vrienden zijn wit, ik werk vrijwel altijd met witte mensen, de kroegen waar ik uitga zijn wit, het is allemaal echt heel erg wit. Voor een groot deel kan ik daar niet super veel aan doen want ik ben nou eenmaal opgegroeid in een buurt, op een school, en op een universiteit waar veel witte mensen zijn, maar toch, heb ik zelf niet ook misschien een blinde vlek als het hierom gaat? Heb ik me wel altijd opengesteld voor nieuwe omgevingen? En nee natuurlijk ga ik niet breken met m’n vrienden en wanhopig op zoek naar nieuwe, maar het is wel goed om je er eens bewust van te zijn en daar af en toe bij stil te staan, dit gaat ons namelijk allemaal aan.

Want zeggen dat racisme voor jou geen issue is, of dat jij geen kleur ziet en dat iedereen voor jou gelijk is, is alleen mogelijk als kleur voor jóu inderdaad geen probleem is. Wit privilege noemen ze dat, en de beste uitleg is nog wel de volgende: ‘Wit privilege betekent niet dat jij geen problemen hebt in je leven, het betekent dat je huidskleur in ieder geval niet de réden is van die problemen.’

“Het móet schuren en knetteren, anders gebeurt er helemaal geen reet.”

En ja dat gesprek is vaak best ongemakkelijk, niemand wil een racist zijn (hoop ik) of racistische trekjes vertonen, maar ondertussen bewegen we wel voort in een wereld waar huidskleur wel degelijk heel bepalend is, en doen we daar het grootste deel van de dag helemaal niets aan. Iemand in het panel zei ‘without uncomfortably, we don’t grow’, en dat lijkt me heel erg waar. Het móet schuren en knetteren, anders gebeurt er helemaal geen reet. Dus nu met Sinterklaas in aantocht en het bijbehorende racismeprobleem omtrent Zwarte Piet, lijkt dat me een uitstekend moment om je met de discussie te bemoeien. Zoals weer iemand anders in de zaal zei: ‘don’t be silent, speak out‘ en verdiep je in de materie. Tot slot, begin ook eens met een gevarieerder pallet aan mensen te volgen op social media. Een paar namen die ik door deze showcase ben gaan volgen zijn bijvoorbeeld eerder genoemde Lovette Jallow, Kelechi Okafor, Umber Ghauri, en ook Richie Brave, Harnaam Kaur, Michelle Elman en Jamie Windust. Overigens weet ik ook allemaal niet zo goed hoe het allemaal moet en doe ik uiteindelijk ook maar wat, dus vat dit allemaal niet op alsof ik helemaal het wiel heb uitgevonden want dat is obviously niet het geval en bovendien herhaal ik alleen maar wat die drie in het panel zo goed aan de kaak stelden. Dat als disclaimer.

Dat was het voor nu, maar niet voor altijd. Want als laatste side note ging het ook over wat je met eventuele volgers op social media of een blog kunt doen dus ik wil me toch meer gaan uitspreken over zaken waar ik warm voor loop. M’n agent zei dat ik me ‘meer bloot moest geven’, dus ik plaatste een volledig naakte selfie op Instagram (wat ik alleen maar durfde doordat ik net twee dagen was geïndoctrineerd over BODY CONFIDENCE bij Lush) maar ze bedoelde bloot geven op een inhoudelijke manier en daar heeft ze wel gelijk in. To be continued dus. Doei!

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

Leave a Reply