Paardrijden Mongolië
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Voor het eerst: paardrijden in Mongolië

Vanaf nu is elke maandag Memory Monday en neem ik jullie mee naar 2012, toen ik voor het allereerst op reis ging. Want de leukste trip is een trip down memory lane. Lees hier deel 1 van deze serie: waarom ik voor het eerst op reis ging. En hier deel 2: verdwaald en verloren in Beijing

Oke, Mongolië. Het land dat min of meer de reden is dat ik uberhaupt op reis ging, zoals ik in de eerste aflevering van Memory Monday al vertelde. Om het verhaal dat komen gaat te begrijpen moet je eerst weten dat alles wat je denkt van de wereld te begrijpen in Mongolië niet op gaat. Letterlijk al je referentiekaders kun je op het vliegveld achterlaten, want je gaat er niets aan hebben. Goddank had ik nu wel een pick up geregeld (toch meteen wat geleerd van Beijing) want anders was ik nooit bij het hotel aangekomen. Er was toen namelijk (nog) geen openbaar vervoer of taxi’s. Het vliegveld is naar ik begrepen heb inmiddels gemoderniseerd, maar toen lag het middenin een grote zandvlakte en was het enkel bereikbaar middels zandwegen met grote gaten. Ook die wegen zijn nu geasfalteerd (geloof ik), maar toen was het enige asfalt wat er gebruikt werd voor de landingsbaan, verder was er niets dan stof. Er was een soort van bussysteem, maar dat ging niet verder dan dat het vrij gebruikelijk is om gewoon te vragen om een lift en ze rustig 80 mensen in hetzelfde busje of autootje propten. En, wat ook niet helpt, de Mongolen doen niet aan straatnamen. In plaats daarvan omschrijven ze de plek die ze bedoelen. De supermarkt zit bijvoorbeeld ‘na de grote straat, derde links, naast de bank.’ Of een bepaald restaurant, ‘voorbij het plein, na de stoplichten, links van de rode deur.’ Klinkt heel onhandig, is het ook.

“Wat ik voor me zag was een woest indrukwekkend landschap, galopperende paarden, dramatische zonsondergangen, exotisch eten en vooral heel veel spannende avonturen.”

Afijn, er stond een man met een bordje met mijn naam, dus dat was allemaal prima voor de bakker. Heb ik eigenlijk al verteld wat ik daar ging doen? Volgens mij niet he. Komt ‘ie: ik wilde naar Mongolië om een paardentrektocht te doen, en dat was ook wat ik ging doen. Dat wilde ik niet met een groep doen, maar per se in m’n eentje. Koppig en eigenwijs ja. Samen met een Nederlandse organisatie (Mongolia Tours, maar ze bestaan inmiddels niet meer) had ik mijn reis geregeld. Twee nachten in Ulaanbaatar, daarna met een nomadenfamilie door de vlaktes van Mongolië trekken, en daarna nog een paar nachten in de hoofdstad voor het Nadaam festival (in termen van grootheid vergelijkbaar met wat voor ons Koningsdag is).

Maar waar ik steeds dacht dat ik me zou aansluiten bij een Nomadenfamilie, bleek dat niet het geval te zijn. In plaats daarvan kreeg ik een vrouwelijke gids, Mendee, en iemand die voor de paarden zorgde. Een man, en aangezien hij noch met mij noch met Mendee sprak weet ik niet hoe hij heette en noemden we hem maar gewoon Horseman. Dit olijke trio zou acht dagen lang al kamperend door het land trekken, een activiteit die ik extreem had geromantiseerd. Wat ik voor me zag was een woest indrukwekkend landschap, galopperende paarden, dramatische zonsondergangen, exotisch eten en vooral heel veel spannende avonturen.

“Maar de realiteit was anders.”

De realiteit was anders. We hadden veel regen, mijn tent was lek, het was koud, het eten goor, natuurlijk galoppeer je niet de hele dag dus 98% van de tijd is in stap, wat betekent dat het landschap min of meer hetzelfde blijft. Per dag zaten we zo’n 6 tot 8 uur op het paard, wat fysiek hartstikke zwaar is. En door een volledig gebrek aan prikkels (er is létterlijk niets te zien of te doen) bracht ik al snel bijna hallucinerend de dagen door. Mendee sprak net niet genoeg Engels voor echte gesprekken, wat zorgde voor zwijgzame lunches in het gras wat vooral heel ongemakkelijk was. De eerste drie dagen van de trek was ik dóódongelukkig en zat ik vooral plannetjes te bedenken hoe ik de trek voortijdig zou kunnen afbreken. Nog nooit was ik zo eenzaam, voelde ik me zo verloren. Waarom wilde ik nou in godsnaam zo’n heftige reis per se in m’n eentje doen? Waarom dacht ik dat dat leuk was? Ik miste een maatje, iemand met wie ik de vrij overweldigende indrukken kon deken.

Maar na een tijdje begon de lol toch te komen. We gingen niet meer alleen maar kamperen in onze tentjes, maar ook bij échte nomadenfamilies. Toen kwam het avontuur, het exotische, toen begon de pret. Na de vierde of vijfde dag kregen we ook een nieuwe Horseman, en deze maakte grapjes en bracht leven in de brouwerij. En ik besloot dat het ook maar weinig zin heeft om de hele tijd met een lang gezicht op dat paard te zitten, daar ging het allemaal heus niet leuker van worden. Wat me dan ook het meest is bijgebleven van die trip, in termen van zelfontdekking, is dat plezier en geluk dingen zijn die je zelf in de hand hebt. Ik had prima de trip voortijdig kunnen afbreken, of de hele trek kunnen blijven mokken. Maar uiteindelijk heb ik met behulp van mijn omgeving zélf het plezier gevonden, en dat is een les die voor altijd van toepassing komt. De laatste woorden die ik in mijn reisdagboek schreef waren de volgende:

Ik ben in het guesthouse waar we de laatste nacht zullen doorbrengen. M’n hele lijf doet pijn – benen billen armen rug en nek, alles is stijf en verkrampt. M’n handen en oren zijn gruwelijk verbrand en de vellen hangen er nog net niet aan. Ik heb al 9 dagen niet onder een douche gestaan, op mijn gezicht zitten meer pukkels dan er geiten in Mongolië zijn, m’n haar is zo vet dat je er friet in kunt bakken en ik heb wallen die die van Wim Kok doen verbleken. Maar ik zit nu op een bankje in de avondzon, met een ijskoud biertje, na fantastische dagen, en ben nog nooit zo gelukkig geweest als nu.

Voor de liefhebber heb ik trouwens twee verhalen over Mongolië die ik in de tijd had geschreven voor het thuisfront even opnieuw geplaatst op Bag to Reality. Klik hier voor deel 1: ‘Alleen op de wereld’, en hier voor deel 2: ‘Geluk op de wereld.’ Het zijn niet per se korte stukken, maar wie meer wil weten over Mongolië en mijn reis specifiek, je weet wat je te doen staat. Wil ik afsluiten met zeggen dat Mongolië een land is dat iedereen op zijn of haar lijstje zou moeten zetten. Of nou ja, je moet het vooral allemaal lekker zelf weten, maar ik kan het je van harte aanraden. Het opent je ogen voor een totáál andere wereld, waardoor je eigenlijk alles weer voor het eerst ziet, proeft, ruikt, en ervaart.

  1. Bishrelt Hotel || Dit is het hotel waar ik de eerste en laatste nachten heb geslapen. Het kan zijn dat het inmiddels enorm is opgeknapt, óf ze hebben een uiterst talentvolle fotograaf in dienst. Zo fancy als op deze foto’s was het toen in ieder geval zeer zeker niet. Goed hotel op een top plek.
  2. Gaya’s Guest House | Dit is het guest house waar ik het over heb in mijn laatste dagboekfragmentje. Als ik nu de foto’s terugzie word ik er direct weer emotioneel van (no joke).
  3. Zaya Hostel || Dit hostel heeft mega hoge beoordelingen en de kamers zien er schoon en fris uit. Goede locatie ook, en niet te duur. Prima plek.
  4. Sunpath Mongolia Tour & Hostel || Wat ik ervan begrijp heeft dit hostel ook een eigen buitenverblijf, wat ideaal is voor de tours die je gaat maken. Want dat is waarschijnlijk waarom je naar Mongolië gaat niewaar. Volgens mij kun je je geen buil vallen aan dit hostel.
  5. Camping Munkhjin Eco Ger Camp || Een ger is de witte traditionele tent waar Mongoolse families in slapen, en een bezoek aan Mongolië zonder overnachting in een ger is vloeken in de kerk. Deze camping is redelijk dichtbij Ulaanbaatar dus een prima begin van je reis.

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

Paardrijden Mongolië

——————–——————–—————–———————–————-
Dit artikel is in samenwerking met Booking.com ontstaan, want zij hebben een nieuwe campagne die helemaal draait om First Times. Vrijwel elk hotel waar ik ooit heb geslapen is geboekt via Booking.com, dus ik ben erg blij dat ze wilden samenwerken met Bag to Reality. Voor verdere uitleg over mijn beleid betreft advertenties kun je dit even lezen.
——————–——————–—————–———————–————-

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

4 Comments

  • Fleur Mosterdijk
    4.04. 2017 12:07 pm

    Ik vind deze stukken echt mega leuk! Top dat je voor een adverteerder zulke mooie content maakt.

    • Liesbeth Rasker
      Liesbeth Rasker
      4.04. 2017 12:09 pm

      Wat lief, dank! Ik ben er ook blij mee, betaalde content hoeft niet altijd stom te zijn gelukkig :-). Nogmaals dank, liefs! xxx

  • Linda van My Wanderlust Diary
    11.05. 2017 9:33 am

    Ik heb me helemaal kapot gelachen. Echt een geniaal stuk. Helemaal omdat ik met een vriendin precies hetzelfde ga doen in Kirgizië. We hebben er nu al zin in 😉

    • Liesbeth Rasker
      Liesbeth Rasker
      12.05. 2017 1:45 pm

      Oee dat klinkt heel spannend ook. Veel plezier!!

Leave a Reply