img_1097
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Twee weken in een Zweeds bos? Dat ging zo.

Het begon allemaal met een berichtje op Facebook en Instagram. Op 3 juli vroeg ik de wereld of er IEMAND een huis beschikbaar had waar ik weg van het drukke Amsterdam kluizenaar kon spelen om eindelijk aan mijn boek te schrijven. Want het boekcontract ligt al best wat maanden op tafel, de letters lieten angstvallig lang op zich wachten. Veel aan m’n hoofd, veel werk op m’n bord, veel stadse gezelligheid en afleiding – het zorgde er allemaal voor dat ik met geen mogelijkheid een echt goed begin aan mijn boek kon maken, en al snel zat ik in een cyclische toestand waarin het niet schrijven me ontzettend veel stress bezorgde, maar ik van de stress weer niet kon schrijven. Kortom, dat ging helemaal kut, daar moest iets aan gedaan worden. De stad uit, weg van verleiding, weg van prikkels, just me and my MacBook.

Er kwamen veel meer reacties dan ik ooit had durven hopen, maar eentje was wel heel perfect. Een Nederlands stel dat nu enige tijd geleden naar Zweden was verhuisd, sinds kort een baby heeft en heel graag op babybezoek naar Nederland wilden, maar niet zomaar hun twee poezen alleen konden achterlaten in dat mooie huis middenin de natuur. Zou dat misschien iets zijn? Er zat een foto bij van een klein paleis, het gras was groen en de bomen hoog, ik was op slag verliefd. En had ik al gezegd dat er dus twéé poezen zouden zijn?

De stad uit, weg van verleiding, weg van prikkels, just me and my MacBook.

Een dag later gingen we FaceTimen, en nog een dag later had ik m’n ticket geboekt. Naar Oslo, vanaf daar een stukje met de trein, dan 2 uur met de bus, en zij zouden me ophalen bij het busstation. We moesten eerst nog even anderhalve maand wachten, maar zo geschiedde. Op een maandagavond kwam ik aan in het schemerdonker, en stond huiseigenaar D. me op te wachten waar de bus me afzette. Onderweg naar het huis zagen we pardoes een joekel van een eland in het weiland staan en stiekem dacht ik toen al wat ik nu met zekerheid kan zeggen: dit gaan heel fijne weken worden.

De dag erna brachten we met elkaar door zodat ik het huis, de poezen, en de omgeving leerde kennen, de dag daar weer na bracht ik hen naar de bus, en reed vervolgens weer terug naar wat voor anderhalve week mijn huis zou zijn. Dat huis was ontzettend mooi opgeknapt en zat perfect in elkaar, met een fijne woonkamer voor Netflix-sessies, een grote keuken en een heerlijk kantoortje waar ik het grootste deel van mijn dagen doorbracht. Buiten was een giga tuin met trampoline, fijne zitjes, heerlijke veranda en onvoorstelbaar uitzicht in de achtertuin, waar we de laatste avond trouwens nog ontzettend leuk hebben zitten barbecuen. Dit alles in een omgeving vol met bossen, meren en velden, en géén stadse drukte.

Maar misschien wel het hoogtepunt van alles waren de poezen met wie ik het huis deelde. DeeDee, het meisje, en Dexter, het mannetje. Ze delen een moeder maar hun karakters kunnen niet verder uit elkaar liggen. DeeDee is een poes zoals ik ze ken: kat uit de boom kijkend, beetje schuchter, maar wel heel nieuwsgierig, vindt veel dingen spannend maar stiekem ook gezellig, loopt graag over toetsenborden, drinkt bij voorkeur uit jóuw glas water en houdt er niet van om zomaar geknuffeld te worden, knuffelen graag alleen wanneer zíj daar zin in heeft. Ze zou zo een zusje van mijn Poes Disco kunnen zijn. Dexter daarentegen was eigenlijk geen kat, maar meer een hondje. Of een aanhankelijke peuter. Al snel had hij door dat ik natuurlijk geen enkele ruggengraat heb en het allemaal maar wat gezellig vond, al die poezenknuffels, dus hij nam het er goed van. Elke avond precies voor m’n scherm zitten zodat ik alleen maar naar hem kon kijken in plaats van naar Netflix, en elke ochtend voor m’n slaapkamerdeur wachten om vervolgens echt als een kind opgetild te willen worden voor knuffels. En I kid you not, hij knuffelt jóu, klemt z’n pootjes om je nek. Ik bestierf het iedere dag weer van liefde.

Maar misschien wel het hoogtepunt van alles waren de poezen met wie ik het huis deelde.

Mijn dagen waren vrij simpel. We begonnen met poezenkuffels, dan ontbijten op de veranda in de zon, dan schrijven, even buiten spelen, schrijven, trampoline springen, schrijven, poezen knuffelen, stukje wandelen, schrijven, poezen knuffelen, schrijven, eten, schrijven, Netflixen – etc. Heel ontspannen, heel fijn, heel productief. Op zondag haalde ik de eigenaren weer op bij de bus, en zo kwam er een eind aan mijn Zweedse avontuur, dat echt, écht heel bijzonder fijn was.

Dan nog even wat veel gestelde vragen.

Heb je de poezen meegenomen?
Ik heb meerdere strategieën uitgedacht om ze allebei mee te smokkelen naar Amsterdam maar de rechtmatige baasjes zagen al mijn poezengevrij op Instagram Stories en hadden me dus alvast even gewaarschuwd dat ze m’n koffer gingen controleren op poezen. Dus helaas, geen gesmokkelde poezen voor mij.

Is het huis te huur?
Neen, helaas kids, het huis is niet te huur.

Waar in Zweden zat je?
In de provincie Värmlands Län, een uur buiten Karlstad. Ik had even gekeken en er staan best wat huizen in die regio op Airbnb. Dus ook al is niet exact mijn oppashuis te huur, in die (práchtige) streek kun je genoeg vinden. Aanrader hoor.

Vond je het niet eng in je eentje?
Ben je gek, Zweden is een ontzettend veilig land, en ik ben niet zo snel bang.

Vond je het niet saai in je eentje?
Ben je gek, ik ben extreem goed in m’n eentje. Bijna zorgelijk goed zou ik willen zeggen, de kluizenaar in mij kwam goed aan zijn trekken en het beviel me wonderwel. Bovendien had ik die twee poezen om me heen, heb ik heus wel eens even via FaceTime gekletst met mensen thuis, en kan ik mezelf heel goed vermaken.

Wat heb je daar gedaan?
Zoals gezegd, een boek schrijven. Maar ook was het een beetje vakantie merkte ik. Geen afspraken, ik had een out of office op m’n mail gezet, en elke dag in joggingbroek aan het werk. Ben met een leeg hoofd en een vol document teruggekomen.

Ging alles goed?
Ja, eigenlijk wel. Nou, er was een avond dat Poes DeeDee niet voor het donker binnen was, wat ze wel had moeten zijn. Dat waren bijzonder stressvolle uren, maar uiteindelijk kwam ze om middernacht tóch met heel grote ogen van de schrik binnen gestuiterd.

Waar gaat je boek over?
Jaaaa dat lieve kinders, ga ik jullie volgende week vertellen.

Doei!
img_1585

img_1587

img_1584

img_1589

img_1182

img_1106

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

4 Comments

  • Nancy
    5.09. 2017 9:52 pm

    Wat een heerlijke plek en wat een geweldige instatories heb ik van jou en Dexter gezien, te grappig! Rust, ruimte, poezen om te knuffelen en ook nog een boek kunnen schrijven, klinkt top!

    • Liesbeth Rasker
      Liesbeth Rasker
      6.09. 2017 10:58 am

      Jaaa hóe lief was die. Ik mis ze best een beetje ook 🙁

  • Frans
    5.09. 2017 11:32 pm

    Nice story
    Friend of D&E

  • Thomas
    8.09. 2017 12:14 pm

    Godverdomme Liesbeth dat heb je goed voor elkaar!

Leave a Reply