De foto hierboven? Dat is mijn uitzicht op moment van schrijven. Ik ben op Coron, en het is totaal paradijs. Maar even terug, want deze trip begon natuurlijk in Manila. Weet je, ik was echt voornemens om de stad een kans te geven, maar ik vond er geen bal aan. Waar Ho Chi Minh nog heel mooi is, Bangkok kosmopolitisch, en Colombo vol cultuur, is Manila gewoon een grote drukke gore lelijke stad. Zo. Het nachtleven schijnt heel goed en leuk te zijn, maar ik was te jetlagged om daar iets van mee te krijgen. Op woensdagavond kwam ik aan, heb donderdag door de stad gelopen en vrijdagochtend nam ik de benen naar het vliegtuig; op naar Coron. Wat ik overal al las en hoorde bleek ook waar; binnenlandse vluchten zijn bijna in de regel vertraagd. En ja hoor, ook de mijne was 3 uur later dan de bedoeling was pas vertrokken, dus al met al heb ik zo’n 4 uur op een doodsaai vliegveld doorgebracht met een miljoen andere mensen. Was niet echt een lekker begin van de reis, maar nu ik hier zit lijkt dat allemaal al weer jaren geleden.

“Hoe leuk ik hostels ook vind, in het begin moet ik toch een beetje wennen.”

De eerste dagen zijn altijd een beetje inkomen. Hoe leuk ik hostels ook vind, in het begin moet ik toch een beetje wennen. Dan kom je binnen op zo’n dorm, ligt iedereen een beetje naar een telefoonscherm te staren, en voel je je vooral behoorlijk ongemakkelijk. Je bent nog niet relaxed, de stress van thuis zit nog in je lijf, en dan ben je ook nog eens in een andere tijdzone en heb je een slopende vlucht achter de kiezen. Komt bij dat ik sowieso niet zo heel erg van Aziatische steden hou, en uiteindelijk kom ik hier toch echt voor de stranden en het buitenspelen.

Wat ik dus nu ga doen. Via Booking.com vond ik een resort, dat eigenlijk geen resort is. Op een dik uur rijden van het vliegveldje ligt Alam Indah Resort. Het zijn twee grote villa’s pal aan het strand, en eentje daarvan is voor mij. Dat strand is een klein stukje privéstrand, waar je niets anders hoort dan klotsende golven en af en toe een blaffende hond. Niet alleen is die villa ontzettend mooi en half verscholen in de palmbomen, hij is ook helemaal open. Open woonkamer, open badkamer, én open slaapkamer. Vanuit mijn bed kijk ik zo recht uit op zee, de spetters van het water voel ik net niet. Alam Indah wordt gerund door Michaela en Adriano, hij komt uit Italië, zij uit Frankrijk, en zo’n zeven jaar geleden vonden ze dit stukje land en hebben er de huizen op gebouwd. Er zijn dus nooit meer dan vier gasten, waardoor het eerder als een intieme homestay voelt dan als een hotel, en waardoor je je dus meteen ontzettend thuis voelt. Ik zou hier zo een maand kunnen blijven.

De komende dagen ben ik hier, en op de 20e ga ik in een paar dagen op een kleine boot via onbewoonde eilanden naar het zuidelijkere gelegen El Nido. Er is hier een klein beetje wifi, wat hopelijk genoeg is om al m’n lopende deadlines af te ronden en dan zonder zorgen een paar dagen buiten het bereik van telefoontorens te kunnen zijn. Zin in man.

Alam Indah beach resort filipijnen coron liesbeth rasker

Lees hier alle stukken over de Filipijnen