Over het hoe en waarom van mijn solostrandvakantie
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Over het hoe en waarom van mijn solostrandvakantie

Zoals ik hier op de site, maar ook op Instagram, wel had verteld en anders wel had laten doorschemeren, waren de afgelopen maanden niet mijn lievelingsmaanden. Iemand van wie ik zeer veel hou is na anderhalf jaar ziek te zijn geweest overleden, en ook al was het dus iets waar we ons op konden voorbereiden, nog steeds heb ik eigenlijk geen idee hoe dat nou allemaal moet, rouwen. Ik vind het moeilijk m’n verdriet of emoties te delen en te voelen, maar merkte wel dat ik steeds op een randje liep. Althans zo voelde het. Er hoefde maar het minste of geringste te gebeuren en ik viel om, lag dagen in bed, was constant lóei chagrijnig en had nergens zin in. Helemaal geen leuk gezelschap voor anderen, maar ook zeker niet voor mezelf. Ik wist natuurlijk wel waardoor het kwam, maar niet goed wat ik eraan moest doen. Rouwen is niet een wond waar een pleister op gaat en wat dan vanzelf wel weer heelt,of iets dat komt en gaat, je aan en uit kunt zetten, het is iets dat er al-tijd is, ook als je denkt dat het er niet is – en dat is dodelijk vermoeiend.

Maar toen ik met 5&33 naar Sicilië ging, weten jullie nog, en we de laatste twee uur van de trip even op een strand lagen voordat we naar Nederland zouden vliegen, wist ik opeens wat ik nodig had. Namelijk precies dat. Op een strand liggen. Ergens in een leuk dorpje met een paar restaurantjes. En verder niets. Eerst dacht ik nog even aan Faro, want dat leek me leuk en daar was ik nog nooit geweest. Maar al snel werd het toch Italië, mijn lievelingsland.Dus de dag erna heb ik de hele dag op Airbnb gezeten op zoek naar iets aan het strand, wat te bereiken en bereizen valt met het openbaar vervoer, want ik wilde geen huurauto omdat dat te duur zou worden en ik eigenlijk veel te krap bij kas zit om op vakantie te gaan. Ik keek naar Lerici, naar Forte dei Marmi, Puglia, maar uiteindelijk vond ik een super betaalbaar flatje in Levanto, een dorpje pal boven mijn geliefde Cinque Terre. Levanto was ik nog nooit geweest, maar de vijf dorpjes die Cinque Terre vormen was ik een maand geleden nog en zou ik dus nu ook kunnen bezoeken. Het was perfect. Van 1 tot en met 8 juli zou ik gaan slapen, zonnen, lezen, wijn drinken en pizza’s eten – en allemaal in m’n eentje. Jullie weten, ik reis graag alleen. En zeker als ik niet lekker in m’n vel zit trek ik me graag terug. De liefde van vrienden en mensen me heen is overweldigend lief en hartverwarmend, maar soms wil je gewoon even alleen zijn om dingen op een rijtje te zetten en tot rust te komen. Een week alleen deed me van tevoren al bijna huilen van geluk en opluchting.

“Een week alleen deed me van tevoren al bijna huilen van geluk en opluchting.”

Dus op 1 juli was het dan eindelijk zo ver. Op naar Levanto. Een korte vlucht naar Pisa, daarna een stukje met een shuttle naar station Pisa Centrale, vanaf daar een trein naar La Spezia, en dan overstappen op een trein naar Levanto. Alles bij elkaar duurde het vanaf Pisa een kleine twee uur, en de treinrit was prachtig. De sleutel van mijn appartement haalde ik op bij Giulia, een ontzettend lieve vrouw die me een kleine rondleiding in het stadje gaf, en daarna achterliet in ‘your home for this week.’ Bij de supermarkt op de hoek haalde ik een fles wijn, focaccia, tomaten, parmaham en burrata, en zo zat ik de eerste avond prinsheerlijk op mijn balkonnetje voor me uit te staren. En toen dacht ik al wat ik nu met zekerheid kan zeggen: deze week is echt preciés wat ik nodig had.

Mijn reisdagboek zit barstens vol met lijstjes, plannen, ideeën, wensen, dromen en doelen. Ik heb echt zin in dingen, alsof ik een heel nieuwe batterij erbij heb gekregen. Niet dat al het verdriet en de moeilijke periode nu opeens over en voorbij zijn, maar ik heb wel weer hernieuwde moed om het aan te gaan. En dan heb ik het nog niet eens gehad over hoe eindeloos veel leuker Levanto bleek te zijn dan ik dacht, en hoe mooi de omgeving was die ik heb gezien. Kortom, méér dan genoeg onderwerpen voor hier op Bag to Reality. Vanaf morgen wordt het dus een beetje Italië-maand vrees ik, want ik heb nou eenmaal een hoop te vertellen. Voor iedereen, en het waren er nogal een hoop, die me vragen heeft gesteld over de vakantie, hou het hier de komende tijd in de gaten, want alles komt online. En als er dan toch nog dingen ontbreken hoor ik het wel.

Dus dat. En dan ga ik nu eten met mijn beste vriendinnen want die heb ik héus wel gemist. Zin om weer thuis te zijn. En zin in weer nieuwe reisjes. Ik heb er gewoon wel weer zin in. Zin in joh.

Over het hoe en waarom van mijn solostrandvakantie

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

5 Comments

  • Sha
    9.07. 2018 9:34 pm

    Mooi stuk! Ik heb zin in de rest! Ik ben zelf vorig jaar een maand naar Thailand geweest; ik m’n eentje.. Ik merkte dat ik de hele tijd zo’n ‘onrust’ ervaarde van; ik moet vrienden maken en het leuk hebben.. Ik kwam er niet echt vanaf;) Het stoorde me enorm! Dat weerhoud me om weer zoiets te doen;) Ik miste soms de ‘connectie’ met ‘echte’ mensen had ik het idee;) Ik hoop dat je daar ook over gaat schrijven; hoe jij dat ervaart maar ook eventueel hebt aangepakt… Misschien heeft het delen van je reis op Insta er wel voor gezorgd dat je de ‘connectie’ blijft houden of is er een ander ‘geheim’? Misschien het bijhouden van een dagboek en het maken van (doelen) lijstjes? Ik hoor het wel!

    • Liesbeth Rasker
      Liesbeth Rasker
      10.07. 2018 10:24 am

      Haa goeie. Ik had dat nu helemaal niet, maar ik herken dat gevoel wel van andere reizen, vooral langere backpackreizen. Ik ga er een stukje over schrijven, dank voor de inspiratie!

  • Jacky
    9.07. 2018 10:52 pm

    Hey Liesbeth,

    Wat goed dat je dit gedaan hebt en ben blij voor je dat het zo goed is uitgepakt. En fijn dat je je verhaal wilt delen!

    Ik vind jouw idee zo briljant, dat ik mijn zinnen op Levanto heb gezet. Om daar mijn verplichte week vrij in augustus door te brengen. Nu is augustus natuurlijk een horrormaand en ik kan haast geen Air BNB meer vinden in Levanto. Kun je de naam van die van jou doorsturen (en misschien een mailadres) zodat ik kan checken of zij nog plek hebben?

    Thanks alvast!

  • Sophie
    9.07. 2018 10:59 pm

    Fijn mens dat je bent 🙂

  • Bobby vd Boor
    10.07. 2018 9:20 am

    Zo tof dat je dit doet! Ben heel benieuwd naar alle verhalen!! Ben zelf net terug uit Italië en ben echt verliefd op het land, de mensen en het ETEN!!

Leave a Reply