Dit is misschien wel de domste reisfout ooit

Gedeelde smart is halve smart, en dus ga ik jullie nu vertellen dat vandaag (19 januari 2019) een historische dag is, want vandaag heb ik de domste vliegfout ooit gemaakt. En dat is inclusief de keer dat ik in Londen op Stansted Airport stond in plaats van op Gatwick, en ook inclusief die keer dat ik lekker aan het dansen was in een club in New York, om er de volgende dag op het vliegveld achter te komen dat mijn vlucht naar huis al was vertrokken – ongeveer op het moment dat ik de avond ervoor de tweede club van de avond betrad. Het is echt allemaal nog dommer dan dat.

Goed. De bedoeling was dat ik om 12:50 vanaf Bali naar Labuan Bajo op Flores zou vliegen. Een binnenlandse vlucht van een uur, ik reis alleen met handbagage en was online al ingecheckt, dus ik had in geen enkel opzicht haast of stress en kon prima een half uur voor vertrek pas aankomen. Maar aangezien ik tamelijk neurotisch kan zijn als het op vliegen aankomt, zeker in het begin van een reis als ik nog niet optimaal ontspannen ben, ga ik graag op tijd richting vliegveld ‘want je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren.’ Daarbij hou ik van rondlopen op vliegvelden en wilde ik een zonnebril kopen want die ben ik vergeten mee te nemen van huis (óók al zo debiel, wie gaat er nou naar Azië zonder zonnebril) dus naja lang verhaal kort: ik was gewoon twee uur voor vertrek op dat domme vliegveld. Prima, vind ik niet erg.

“Lang verhaal kort: ik was gewoon twee uur voor vertrek op dat domme vliegveld. Prima, vind ik niet erg.’

Mijn vlucht vertrok vanuit Gate 3, waar ik zo’n anderhalf uur voor vertrek ging zitten. Laptop op schoot, beetje schrijven, nog even snel een hostel boeken voor Flores want dat had ik nog niet gedaan, beetje mijmeren, voor me uit staren, je kent het wel.

Dan wordt er om 12:15 omgeroepen dat de vlucht naar Soerabaja nu gaat boarden in Gate 3 en ik denk, ‘ah dat is mijn gate.’ Ik sta op, richting de rij, maar zie op het bord inderdaad ‘Soerabaja 12:45’ staan in plaats van ‘Labuan Bajo 12:50’ en denk ‘oh huh, dat is ook dicht op mijn vlucht, dan heb ik vast vertraging’. Dus ik ga weer terug naar m’n stoel, die daar misschien vijf stappen van vandaan is. Laptop op schoot, beetje schrijven, beetje mijmeren, voor me uit staren, je kent het wel.

‘De rij wordt korter en korter…’

De rij wordt korter en korter, er wordt wel duizend keer omgeroepen dat iedereen voor Soerabaja nu moet instappen, SOERABAJA! FINAL CALL FOR SOERABAJA! ALL PASSENGERS FOR SOERABAJA PLEASE BOARD NOW.’ Het is dan 12:35 en, lichtelijk geïrriteerd, wil ik eigenlijk toch even naar die desk van Gate 3 lopen om te vragen hoelang de vlucht naar Labuan Bajo dan wel niet is vertraagd, maar ik beheers me en spreek mezelf toe. ‘Zit niet zo te stressen Lies, je ziet het straks vanzelf op dat bord staan en wat maakt een beetje vertraging nou uit. Doe chill.’ Keep in mind dat dit alles zich afspeelt op een stukje van misschien 20 vierkante meter. Vanaf mijn stoel kan ik die desk gewoon zien.

Zo rond 12:45 zitten alle passagiers voor Soerabaja nu wel in dat vliegtuig en is de gate nagenoeg leeg. Naast mezelf zitten er misschien nog 3 mensen, wat ik toch wel gek vind. Zijn wij de enige die naar Flores gaan? Het is laagseizoen dus overal waar ik kom is het rustig en veel restaurants bijvoorbeeld zijn bijna uitgestorven, maar zó rustig? Naja. Het zal wel.

Maar om 12:59 ga ik toch naar die desk. Dan ben ik maar een stresskip. Nog voordat ik aan de meneer achter die balie mijn vraag kan stellen zegt hij ‘ah you must be Miss Rasker.’ En toen dacht ik serieus, let op, ‘oh hij kent mijn naam, ben ik de enige op deze vlucht??’ Hier moet ik nu achteraf heel hard om lachen. Afijn, ik zeg, redelijk verbaasd, ‘yes that’s me. When does the flight to Labuan Bajo leave?’ En die meneer kijkt me aan alsof ‘ie water ziet branden en zegt: ‘miss, that flight left 10 minutes ago. I called your name ten times!’

That. Flight. Left. Ten. Minutes. Ago.

Terwijl ik gewoon al ANDERHALF UUR op dat domme bankje zat te KIJKEN naar de mensen die aan het boarden waren voor MIJN vlucht. Ik begin te stamelen over hoe dat niet kan want ik zat gewoon daar!!!!! waarbij ik heel hard naar dat bankje wijs maar waardoor dat vliegtuig echt niet opeens zegt ‘ooooh je zat dáár, ja nee hold my beer we draaien NU om en komen je halen.’ Dus dat slaat allemaal nergens op.

Uiteindelijk loopt een collega van de desk-meneer met me mee naar de uitgang (want daarvoor moet ik dezelfde route lopen als je erin komt, dus langs de tassencontrole, en dat kan niet zonder begeleiding) waardoor het voelt alsof iedereen naar me kijkt en denkt ‘huh waarom loopt zij onder begeleiding naar buiten ze zal vast iets HEEL DOMS gedaan hebben.’

‘Het is zo dom omdat ik in theorie niets fout heb gedaan’

Overigens weet ik niet precies waar het nou precies mis is gegaan. Waarschijnlijk gingen er twee vluchten tegelijk boarden, en was ik de enige die dat niet doorhad. Het is zo dom omdat ik in theorie niets fout heb gedaan. Ik was niet te laat, zelfs ruim op tijd, stond op de goede dag op het juiste vliegveld bij de juiste gate, maar heb dus ALSNOG m’n vlucht gemist. En door dat eindeloze getetter over SOERABAJA BOARDING NOW heb ik niemand mijn naam horen roepen.

Eenmaal bij de uitgang brengt de mevrouw me naar de klantendesk van de airline, en daar kan ik voor €72,- een nieuw ticket kopen dat de volgende ochtend om 08:00 zal vertrekken. Ik koop dat ticket en vervloek mezelf om de 70 piek die ik nu dus voor Jan Lul heb uitgeven aan dat andere ticket, loop richting een Starbucks en ga daar in de wifi op zoek naar een hotel in de buurt. Voor wie nog nooit op Bali was: alles in de buurt van het vliegveld is zo ongeveer de ergste plek op aard. Hoe dan ook, ik boek iets voor €15,- vlakbij het strand want ik weiger nog meer geld te verprutsen en wil in de buurt van het vliegveld zitten met oog op de toch best vroege vlucht. M’n kamer ruikt naar het hok waar je tijdens wintersport je skischoenen laat staan, en volgens mij zag ik een kakkerlak lopen maar ik doe gewoon net alsof dat niet zo was. Het is nog geen 100 meter lopen naar het strand en dat is wat telt.

De geleerde les die je hieruit moet halen is er niet. Ik heb geen idee hoe dit een wijsheid voor een ander kan worden. Voor mijn eigen neurotische vlieggedrag zal het wel niet veel goeds betekenen in ieder geval. Ik word die vrouw die in de rij gaat staan om te boarden vanaf nu.

Nee geintje dat nooit.

Afijn.

Het universum heeft me wel een beetje getroost, want ‘s avonds, op het strand, werd ik getrakteerd op de mooiste zonsondergang tot nu toe. De hele hemel kleurde paars, roze, oranje, rood en alles daartussen, en met een heel koud biertje zat ik daar ontzettend van genieten.

Misschien was het dus maar goed ook dat ik die vlucht heb gemist.

Dit is misschien wel de domste reisfout ooit

(Disclaimer: Ik zit me woest te ergeren aan de kwaliteit van deze foto maar m’n camerakabel werkt niet en via bluetooth krijg ik ‘m alleen in prutskwaliteit verstuurd en het is allemaal maar afzien)