Afscheid nemen en de laatste dag van een vakantie of reis
Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker
Lief dagboek

Afscheid nemen en de laatste dag van je vakantie

Vandaag is mijn laatste dag in Zweden, morgenmiddag stap ik weer in de bus richting Oslo en vlieg ik naar Amsterdam. Naar huis, naar Disco, naar m’n kantoor en naar m’n vrienden. Ik word altijd een beetje weemoedig op de laatste dag van een trip waar ik het heel fijn heb gehad, en ben de hele dag bezig met overal afscheid van te nemen. Van m’n slaapkamer, van de keuken, van de tuin, van het bos, van het meer, en zelfs van de supermarkt. Dit heb ik met alle reisjes, toen ik in Levanto was heb ik de laatste dag wel 10 keer gezwommen omdat ik steeds nog niet wilde toegeven dat dát zwempje het laatste zwempje zou zijn. En het laatste biertje, het laatste glas wijn, het laatste dutje op het strand onder de parasol, en uiteindelijk de laatste keer dat ik in de trein stap om naar het vliegveld te gaan.

En nu in Zweden heb ik het meer dan ooit, omdat ik hier voor de tweede keer ben en er echt een beetje gewoond heb in plaats van dat ik er alleen maar op vakantie ben. Het voelt hier als thuis, ik ken de weg nu in de buurt, kan zonder Google Maps echt een heel eind komen, de poezen op wie ik pas zijn zó lief en gezellig, het is allemaal ontzettend fijn. Maar, daardoor ook extra moeilijk om afscheid van te nemen.

“Ik word altijd een beetje weemoedig op de laatste dag van een trip waar ik het heel fijn heb gehad, en ben de hele dag bezig met overal afscheid van te nemen.”

Toen ik hier kwam, twee weken geleden, leek het alsof die twee weken nooit voorbij zouden gaan. Twéé weken helemaal vrij, niets op de planning, alles was mogelijk. Het gekke is dat er juist daardoor ook best veel dingen zijn waar je niet aan toekomt, omdat je denkt dat je alle tijd van de wereld hebt. Zo wilde ik graag naar Arvika, een stadje niet ver hier vandaan. ‘Dat doe ik morgen wel’ zei ik steeds, maar nu is de trip voorbij en ben ik nog steeds niet naar Arvika geweest. Wat niet super erg is, nog meer reden om eens terug te komen, maar er zijn meer dingen die ik door de ogenschijnlijk eindeloze hoeveelheid tijd steeds voor me uit heb geschoven en uiteindelijk dus niet heb gedaan.

Zo hingen er tientalen post it’s op m’n werkplek en was het de bedoeling dat ik die allemaal zou afwerken, maar ik ben maar tot de helft gekomen. Omdat het vaak veel te lekker weer was om binnen te zitten, omdat ik allemaal leuke series had opgespaard die ik wilde kijken, en ook omdat ik gewoon echt heel goed in luieren ben. ‘Die post-its doe ik morgen wel.’ Of, ‘die post-its kunnen thuis ook, en zwemmen in een totaal verlaten en prachtig meer niet.’ Dus daar ging ik, hup weer buitenspelen.

En nu zit ik op de veranda van het huis waar ik elke dag heb ontbeten, de poezen scharrelen in de tuin, en de eigenaren van het huis komen vanavond weer thuis van hun vakantie. Morgen brengen ze me naar de bus, de bus brengt me naar de trein, de trein brengt me naar het vliegtuig en het vliegtuig brengt me naar huis. Naar Disco. Naar kantoor. En naar m’n vrienden. Dat is eigenlijk helemaal geen slecht vooruitzicht, dus daar denk ik extra vaak aan, en dan valt het afscheid nemen net een beetje minder zwaar. Dag Zweden! Tot snel!

Liesbeth Rasker
door Liesbeth Rasker

1 Comment

  • Nine
    15.08. 2018 10:09 pm

    Zo herkenbaar…. enjoy je laatste nachtje en ontbijt op de veranda.

Leave a Reply