Het idee was best goed. Na een paar dagen rust en zen op de eilanden, een klein beetje onder de mensen zijn op El Nido, had ik vast wel zin om drie dagen mezelf onder te dompelen in feest en drukte. Bovendien, het is Oud & Nieuw, en ondanks dat ik daar een grafhekel aan heb (lees hier maar), gaat het ook wel weer wat ver om dan in je eentje op een verlaten eiland te zitten. Dat is alleen leuk met een geliefde of een vriendin, maar anders zit je daar in je up, tussen de stelletjes. Deze gedachtegang resulteerde erin dat ik besloot naar Boracay te gaan, wat bekend staat om de hoge aantrekkingskracht voor toeristen. Een vriend die ik vorig jaar tijdens reizen in Sri Lanka had ontmoet zou er ook zijn, dus dat moest goed komen. Bovendien, hóe druk kan het zijn op een eiland?

Dus daar ging ik. Van El Nido 6 uur in een bus naar Puerto Princessa, daar een nachtje geslapen, de volgende ochtend om 09:00 naar het vliegveld, vliegen naar Iloilo, vanaf daar een goede 7 uur in een bus naar Caticlan, vanwaar de boten naar Boracay gingen. Een toch die minstens zo vermoeiend was als het klinkt. Nogmaals, ik wist dat het er drukker zou zijn dan normaal. Maar mijn plan was om overdag gewoon een beetje op White Beach te chillen (volgens Lonely Planet ‘one of the most beautiful beaches in the world’) en dan ’s avonds een ontspannen barretje op te zoeken en het grote feestgedruis links te laten liggen, behalve op de 31e, dan zou ik er vol in stappen.

Eenmaal aangekomen op Boracay was het al laat en pikdonker, een tricycle reed me naar m’n hostel en met elke meter werd het drukker, en lichter. Niet vanwege een plaatselijke felle maan of iets, maar vanwege de krankzinnige hoeveelheid neonlichten. Ik werd afgezet bij iets dat zich nog wel het beste laat omschrijven als een combinatie van het Rembrandtplein, Leidseplein en Times Square, op een eiland, in Korea. Er waren alleen maar Koreanen. Koreaanse restaurants, Koreaanse borden, Koreaanse cafés, een Samsung-winkel, ALLES en IEDEREEN is Koreaans. Ik begon er sterk aan te twijfelen het verkeerde vliegtuig genomen te hebben.

“Er was een restaurant genaamd The Hobbit Tavern met lilliputters in de bediening en elk restaurant had een menu met plaatjes.”

“Oke, het zal best meevallen. Ik ga gewoon naar het strand voor een rustig biertje en morgen is alles vast beter” prevelde ik in mezelf. Maar tijdens de route ernaartoe zakte de moed met elke stap me in de schoenen. Dat beroemde White Beach? Zit helemaal vol met snackbarren, fastfood restaurants, typische tourist traps, opdringerige verkopers, en Koreanen. Niets tegen Koreanen hoor, maar ik ben verdomme in de Filipijnen, niet in Korea. In elke stoeptegel leken speakers te zitten, overal kwam licht vandaan, er liepen tientallen proppers rond, er was een restaurant genaamd The Hobbit Tavern met lilliputters in de bediening, en elk restaurant had een menu met plaatjes. Na een uur rond gelopen te hebben met een gezicht alsof ik water zag branden, besloot ik het op te geven en naar bed te gaan. Morgen is het vast beter.

Maar weet je, dat was het dus niet. Dat strand is nog steeds bezaaid met zooi, troep, miljoenen mensen, en dezelfde snackbarren. Een meisje dat ik tijdens de boottrip had ontmoet was ook gearriveerd, en samen zaten we met de handen in het haar. “Laten we gewoon een heel duur resort boeken en de kamer niet meer uitkomen” werd het plan. Maar goed, ga jij maar eens een dag voor Oud & Nieuw nog een bed vinden. In Korea. Na eindeloos zoeken op Booking.com vonden we een resort dat een kamer vrij had voor een ridicuul bedrag, maar we waren op een punt dat ALLES beter was. Dus wij daarheen, bleek dat resort gewoon best heel kut te zijn, en wat dan? Een ander eiland? Maar waar dan? Hoe dan? Tickets waren heel duur, vliegtijden extreem onhandig, en dan moet je nog steeds dat bed vinden. Of toch blijven en een knop omzetten en meegaan in de hysterie?

Uiteindelijk besloten we om even rustig adem te halen en de opties te laten bezinken. Misschien was het aan de andere kant van het eiland wel rustiger? En goddank, dat bleek zo te zijn. Ik schrijf dit nu in een nieuw hotel, ergens in het zuiden, redelijk ver weg van de drukte. En hier lijkt het oke te zijn. Mijn hémel jongens, smaken zullen vast verschillen, maar Boracay is gewoon echt de hel op aard. En al die foto’s van White Beach? Trap er niet in, die zijn waarschijnlijk om 06:00 ’s ochtends gemaakt. Als Korea nog niet wakker is.

Boracay White Beach Filipijnen

Boracay White Beach Filipijnen

Boracay White Beach Filipijnen

Boracay White Beach Filipijnen